புகழினி

August9, 2009

ரெக்கார்ட் டான்சும்- கை அரிப்பும்.

Filed under: அலட்டல் — pukalini @ 20:03

கல்லூரியில் சேர்ந்த மறு நாளே சுற்று வட்டாராத்தில் என்னென்ன விசேசம், பெருமைகள், புகழ்கள் என்று தேடி அலசி ஆராய்ந்து  நமது  தகவல் பெட்டகத்தை நிரப்பிக் கொண்டோம். முக்கியமானது முனியப்பன் கோவில் திருவிழா. திருவிழா என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு ஒரு இலக்கணம். தேசிய நெடுஞ்சாலையில் இருக்கும் அந்தக் கோவிலை யாராவது அடையாளம் காட்டாமல் கண்டு பிடிப்பது அரிது. ஆனால் புகழ் பூத்துக் கிடந்தது. அதிலும் கலைவிழா,தொடரும் ரெக்கார்ட் டான்சும் பிரபல்யம்.  ஆட்டத்தின் உச்சக் கட்டத்தில் மகளிர்  அம்மணமாய் தரிசனம் கொடுப்பதுடன் கொடுக்கும் துணிமணிகளும் முக்கியமான இடங்களில் ஆலாதிக்கப் பட்டு திருப்பி வழங்கப் படும். சும்மாவா. அடுத்த திருவிழா எப்போது?

திடிரென்று ஒரு நாள் எங்களது உளவுத் துறை மூலம் கல்லூரிக்கு பின்னால் இருக்கும் ஒரு காட்டுக் கோவிலில் ஆட்டம் என்று தகவல் பெறப்பட்டது. தாக்குதலுக்கு ஏழு பேர் கொண்ட குழு தயாரானது. கூட்டுவதற்கு இருந்த தும்புத் தடியை உடைத்து  கொடியில் காய்ந்து கொண்டிருந்த் எவனோ ஒருவனின் பனியனை சுற்றி தீவட்டி தயாரிக்கப்ப் பட்டது. யாரோ ஒருத்தன் சாமிக்கு விளக்கேற்ற வைத்திருந்த இதயம் நல்லெண்ணெய் பைக்கெற்றுடன் காட்டுக்குள் ஊடுருவினோம். இரண்டு மணி நேர நடைக்குப் பின் கூத்தெல்லம் இல்லையாம் வெறும் பாட்டுத் தானென்ற ஏமாற்றத்துடன் தளம் திரும்பினோம்.

முதல் தாக்குதலே படு தோல்வி. சரியான புலனாய்வுத் தகவல்கள் கிடைக்கவில்லை. அடுத்த கட்டம் முக்கியமானது. அடித்தால் ஒரே அடி. காத்திருந்தோம். தகவல் கிடைக்கப் பெற்று நடையாய் நடந்து களத்தை அடைந்தோம். அரை மணி நேரத்திலேயே மழை அடித்து ஊற்ற ஒரு வீட்டுக்குள் ஒதுங்கினோம். கழிசடையள் கூத்துப் பார்க்க வந்திட்டு  வீட்டுக்குள் ஒதுங்குதுகள். சனியனுகள் என்ன புத்தியோடு இருக்குதுகளோ என்று ஒரு பழம் புறுபுறுக்க வெளியே வந்தால் கொட்டும் மழையிலும் கூத்து சூடு பிடித்திருந்தது. இருந்தாலும் அடுத்த நாள் பரீட்சையை முன்னிட்டு சீக்கிரமாகவே தளம் திரும்பினோம்.

அடுத்தது செம அடி. படிப்படியாக எமது தாக்குதல் தளங்களும் விரிந்து சென்றன. இடையில் ஒரு சின்ன கொசுறு பக்கத்திலேயே கூத்தாம். இப்படித்தான் தூர இடத்தில் உற்றுப் பார்த்தால் காலுக்குள் பாம்பு புகுவது கூடத் தெரியாமல்ப் போய்விடும்.

போய் முன் வரிசையில் இடம் பிடித்து அகண்ட வாயைப் பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், கல்லூரியின் கதாநாயகன் சிரித்துக் கொண்டே வந்தான். என்னடா சின்னப் பிள்ளைங்கள் மாதிரி இங்க வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு என்னோட வாங்கடா என்று இழுத்துக் கொண்டு போனான்.

கல்லும் முள்ளும் கடந்து போனால் ஒரு ஒதுக்கு. கிடுகால் சுற்றி அடைக்கப் பட்டிருந்தது. உள்ளுக்குள் கனதியான வெளிச்சம். மெதுவாகக் கிட்டப் போய் கிடுகு நீக்கலுக்கால் எட்டிப் பார்த்தோம். ஆட்டக்காரிகள் அரையும் குறையுமாய் ஆடை மாற்றிக்  கொண்டிருந்தார்கள். அடிச்சது லக்குன்னு பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் திடீரென்று ஒரு சத்தம். எவண்டா அவன் ———————————————————-.

எடுத்தம் ஓட்டம். மூச்சிரைக்க ஓடி முன்னால் வந்து உட்கார்ந்தால் கதா நாயகன் சாவகாசமாக வந்த சேர்ந்தான். என்னடா நடந்ததென்று கேட்டோம். எவ்வளவு நேரம் தான் சும்மாவே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது,அது தான் உள்ளுக்க கைய விட்டுட்டன். அடப்பாவி…………

Advertisements

June26, 2009

உனக்கெல்லாம்….

Filed under: அலட்டல் — pukalini @ 21:03

ஏற்கனவே நேரமாச்சுது. இப்படித் தான் இவங்கள் எப்பொழுதும். மூட்டை கட்டிட்டு கிளம்புற நேரத்தில தான் எதையாவது சொல்லிக் கடுப்பேத்துவாங்கள். இன்னிக்கு வெள்ளிக் கிழமை. நேரத்தோட போனாத் தான் எங்கேயாவது ஒரு கோயில்ல சாப்பாடு கிடைக்கும். நாசமாப் போவானுகள். வெளிக்கிடுற நேரமாப் பாத்து கத்தியை வச்சிட்டாங்கள்.

எப்படியோ முட்டி, மோதி அலுவலை முடித்து வெளிக்கிட்டாச்சு. ஆக மொத்தம் 10 நிமிசம் தான் பிந்திப் போயிருக்கு. அடப் பாவமே எதுக்குடா இப்பிடித் தலையால தெறிக்கிற? ஆறுதலாத் தான் பண்ணி முடிக்கலாமே? அடிச்சுப் பிடிச்சு பேருந்துக்க இடம் பிடிக்க ஓடி மேல் மாடியில் இருந்தாச்சு. இது போய்ச் சேர எவ்வளவு நேரமாகுமோ? கட்டையில போவானுகள், சந்திக்குக் சந்தி வெளிச்சம் போட்டு நிப்பாட்டிருவாங்கள். கருமாந்திரம் பிடிச்சவனுகள்.

இரண்டாவது நிறுத்தத்தில் பேருந்து நின்று கிளம்பியது. 6 வயதில ஒரு பொண்ணு எட்டி, எட்டி மேலே வந்தது. பின்னால் ஒரு 3 வயதில் ஒரு பெண் குழந்தை ஊர்ந்து, ஊர்ந்து ஏறியது. அதுக்கும் பின்னாடி ஒரு அம்மாவும் ஒரு கிழவனும் ஏறி இருந்திட்டாங்கள்.  மூன்று பெண்களுமே மூடி முக்காடு போட்டிருந்தார்கள். அம்மாவுக்கு ஒரு 25 வயசு போடலாம். கிழம் ஒரு காலை பெட்டியில் வச்சிட்டு தான் கிளம்பியிருக்கும் போல.

பக்கத்தில தான் கிழம் உக்காந்திருந்திச்சுது. கையில 4 சீட்டுகள். அடப்பாவமே இது தான் அந்த மூண்டுக்கும் சீட்டு எடுத்திருக்கா? அந்த அம்மாவுக்கு இது தான் புருசனா?அதுவாவது பரவாயில்லை.  அந்தப் பச்சை மண்ணுக்கும் அப்பனா?


கோதாரிப் பிடிப்பானே? உனக்கு எங்கேயடா அறிவு போச்சுது? இந்த வயதிலும் உனக்கு பொண்டாட்டி கேக்குதா? அது தான் போதாதென்று குழந்தை வேறா? நீ எப்ப மண்டையப் போடப் போறியோ? அதுக்கப்புறம்?  பொண்டாட்டியாவது எங்காவது தொடுப்பு வைச்சு சமாளிச்சிருவா? புள்ளைங்க? பாவம் அறியாத வயசிலேயா எல்லாத்தையும் துலைச்சிட்டு நிக்கணுமா? ஆசைப் பட்டா ஏதாவது செய்து துலைக்க வேண்டியது தானே எதுக்கடா பன்னி மாதிரி பெத்துத் தள்ளியிருக்க?

மனசுக்க வெக்கை அடிச்சுக் கொண்டிருந்தது. இவ்வளவு கேள்விகளும் மண்டைக்க ஓடிக் கொண்டு தான் இருந்தது, கேக்கேல்ல.    திடிரென்று சின்னன் தூங்கி வழிஞ்சது. கிழம் மடியில தூக்கி படுக்க வைக்க பெரிசு,தாயிடம் அம்மா தாத்தா மடியில தங்கச்சி தூங்குது எண்டு போட்டுக் குடுத்தது.

அட சனியனே, தாத்தாவைப் போய் அப்பன் எண்டு நினைச்சியே? உனக்கெதுக்கெடா இந்த தேவையில்லா ஆராய்ச்சி. பெரிய புடுங்கி மாதிரி  நினைப்பு வேற. உன்னை எவனாவது கேட்டானா? ஏறினமா முடிஞ்சா ரெண்டு துண்டை பார்த்தமா இறங்கினமா எண்டில்லாமா ஞாயம் கதைக்க வந்திட்டான்.  போடா………

May29, 2009

பயணங்களில்…

Filed under: அலட்டல் — pukalini @ 19:23

கடந்த ஆறு மாதங்களாக மாற்ற முடியாத வழியாக பயணப் பாதை. ஒரு மனுப் பிறவி கூட சிரித்தது கிடையாது. வாழ்க்கையை நொந்து கொள்ளுவதை விட அனுபவிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.அனுபவிடா.

ஆகா, இன்று என்ன புதுசா ஒன்று வந்திருக்கே; நல்லத் தான் இருக்கு என்று பின் தொடர்ந்தேன். என்னுடன் ஏறி என்னுடனேயே இறங்கும் ஒரு அழகின் சொருபம். பின்னாடியே சுற்றினேன்.  நான் தேர்ந்தெடுக்கும் அடுக்கு மாடிப் பேருந்தையே அந்த சொருபமும் தெரியும். முன்னே ஏற விட்டு  பின்னே தொடரும் கால்களும், கண்களும். மனசு கெட்டவனாயிருக்கும் போது தூரமாகவும் நல்லவனாக இருக்கும் போது நெருங்கியும்  பாதுகாப்பு வலயம் அமைக்கப் பட்டிருக்கும். அசம்பாவிதம். மேல் மாடிக்கு ஏறும் போது பின்னாலேயே  கொஞ்சம் கிட்டவாக போயிட்டனோ? வைகுண்ட வாசல் வரைக்கும் தரிசனம் கிடைக்குதே? அப்பாடா இனிமேல் கொஞ்சம் தூரமாகவே மேயலாம். ஆழ்ந்து நுணுக்கமாக ஆராய்ந்ததில் கிடைத்தது. தேவியின் கோவில் எனது மடைப் பள்ளிக்கு பக்கத்தில் தான். பாவம் என்னைப் போலவே கொஞ்சம் கையைக் கடிக்கும் சூழ் நிலை. இரண்டே ,இரண்டு குதி வைத்த காலணிகள். முகத்துக்கு மட்டும் சின்னதாக ஒரு பூச்சுப் படை. பிடிக்காதது- இருக்கை கிடைத்ததும் செத்த கோழி மாதிரி முறிந்து விழும் தலை. தூக்கத்தில். தூக்கத்தில் இருக்கும் பெண்ணை அனுபவிப்பது தப்பாம். ஆகவே,  வெளியே மட்டும் ரசனை.

இவன் ஒரு அஜால் குஜால் பேர் வழி. எனக்கு பக்கத்திலேயே வேலை.  நிறுத்தத்துக்கு வந்ததும் வராததுமாம் யாரையோ தேடுவான். யாரென்று புரிந்தது. ஒரு நாள் நானும் பின்னாலேயே பின்னூட்டம் கொடுக்கப் போனேன். முழங்காலுக்கு மேலே ஏறிய சட்டை. எண்ணெய் பூசி வழ, வழ என்று இருந்தது. ஆனாலும் மூஞ்சி மந்திக்குச் சகோதரம் என்று காட்டியது. ஒரு நாள் அவனை அவனின் மனைவியுடன் பார்த்தேன். அவனை நொந்தேன். இப்பொழுதும் இருவரும் யாருக்கோ தேடுவது புரியவில்லை.  தேவதையை விட சாத்தான் தான் நல்லாயிருக்குமோ? எதுக்கு?


அடுத்தது ஒரு தமிழ்க் குலக் கொழுந்து இடையில் தொற்றி கடைசி வரை  வருபவள். இப்பொழுதும் தமிழிச்சியாக இருக்க முயல்பவளோ? அடிக்கடி கண்கள் தான் சந்தித்து உள்ளன.  சனக்கூட்டம். ஒரே ஒரு இருக்கை தேடுவாரற்று இருந்தது. உள்ளே நுழையும் போது  ஒரு தாய்க்குலத்தின் முடியை இழுத்து விட்டேன். என்னாடா கோபத்தைக் காணோம். புன்னகை மலருதே என்று நோக்கினால் நம் குலக் கொழுந்து. அடிக்கடி  பரிமாறுவதால் வந்த நெருக்கமோ? சனி. கடேசி இருக்கை. நான் மட்டும் தனியே. அவளும் எனக்கு அருகில். அவளுக்கு அடுத்து ஒரு காதல் கேடிகள். கொஞ்சலும், விஞ்சலும். அவளுக்கு பிடிக்கவில்லையாம். இருக்கை மாறி எனக்கு மறுபக்கம்  அமர்ந்தாள். ஆகா, வெறுப்புக் காட்டுறாளே?  அந்த சேட்டைகளுக்கு. இது நல்லதா படலியே. தூர விலக்கு.

இன்னுமொன்று, அடிக்கடி இப்படி இருக்கக் கூடாதென்று படிப்பினை ஊட்டுவது. முழங்காலுக்கு மேலே சட்டை போட்டால் ஊசிப் போன கொட்டுப் பனைக்கு பாவாடை கட்டியது போலிருக்கும். விடாது மழை போல  தினமும் கண்ணூறு கழியப் பார்க்க வேண்டும்.

இன்று வேட்டை  வாய்க்கவில்லை. சோர்ந்து போயிருக்கையில் திடீர் அதிர்வு. இது என்ன கனவா? இங்கேயும் இப்படி ஒரு பெண்ணா? கடைந்தெடுத்த  கணக்கான அழகு.  ஆடைகளில் நேர்த்தி. தெரிந்தும் தெரியாமலும் கொள்ளை கொள்ள வைக்கும் செதுக்கல். கன்னக் கதுப்புகளில் கபடியாடத் தோன்றும் மென்மை. சுருண்டு விட்ட முடியால்  தலையை மறைக்கும் நேர்த்தி. ஆகா உடலெங்கும் சுடாகின்றதே?  ஏன் இப்படி? இவ்வேளையில் வரணும்?  மனசு கலங்குதோ? வேண்டாம்.  பொட்டைக் காணோம். கழுத்தில் கயிறையும் காணோம்.  வேண்டாம் உனக்கு ஒத்து வராது. விலகு.

ம்ம்ம்ம்… எதிர்பார்ப்புகளோடு இன்றும் நிறுத்தத்தில்….

April22, 2009

பழிக்குப் பழி

Filed under: அலட்டல் — pukalini @ 21:51

நான் நல்லவன் தான்.அதுக்காக ரொம்பவே நல்லவன் கிடையாது. தொட்டவனை விட்டதில்லை,விட்டவனைத் தொட்டதுமில்லை என்று புராணம் படிக்கவோ; சொன்னதைச் செய்வோம், செய்வதைச் சொல்வோம்; சொல்லாததையும் செய்வோம்,செய்யாததையும் சொல்வோம் என்றெல்லாம் பெருமை பேசவோ முயன்றதில்லை.

நேற்று மாலை, வேலை விட்டு பஸ்ஸில் வீட்டுக்கு வந்து கொண்டிருந்தேன். எப்பொழுதும் போல மேல் மாடி இருக்கை தான் வசதியாக மாட்டியது. கொஞ்ச நேரம் கழித்து ஒரு குரங்கொன்று பக்கத்தில் வந்து இருந்தது. அது இந்தியச் செங்குரங்கு. உட்கார்ந்து முன் இருக்கைக்கு மேலே காலை முண்டு கொடுத்துக் கொண்டு போனில் படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. இறங்கும் இடமும் வந்தது. அந்தக் குரங்கைத் தாண்டிப் போவதற்குள் முன்னுக்கு நின்றிருந்த ஒரு கிழடை மெதுவாக முட்டி விட்டேன். முட்டியது நானும் இல்லை. எனது பை. அதுக்க இருந்தது வெறும் சிகரெட் பெட்டி மட்டுமே. இருந்தாலும் எனது உடைமையான படியாலும், முட்டியதற்கு நானும் ஒரு கருவி என்ற அடிப்படையிலும் அந்தக் கிழட்டின் முகச் சுழிப்புக்கும், உச்சுக் கொட்டலுக்கும் ஆளானேன்.

எனது கிறுக்குப் புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது. கிழடு இறங்குவதும் எனது இறக்கம். இறங்கட்டும் பார்க்கலாம் என்று பொறுத்திருந்தேன். பஸ்ஸில தான் படம் எடுத்துக் கொண்டு இருப்பாங்களே? கிழடு முன்னே இறங்க, நானும் பின்னே இறங்கி செருப்பிலே ஒரு மிதி. கிழடு திரும்புவற்குள் நான் கிளம்பி விட்டேன். இங்கு கிழடு என்று குறிப்பிடக் காரணம், கிழடு கிழடாக இல்லாமலிருந்ததும், எதிர்வினை ஆற்றிய விதமும் தான். கண்ணுக்கும், உதட்டுக்கும் பூச்சுப் பூசினாலே இளமை கொழிக்குது என்று தானே அர்த்தம். அதுகளுக்கு என்ன முன்னுரிமை?

இன்னுமொரு தடவை குறுந்தொலைவு தொடருந்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன். காலை வேளை. எப்படியும் குளித்து வாசனைத் திரவியங்கள் எல்லாம் பூசித்தான் கிளம்பி இருந்திருப்பன். பக்கத்தில் நின்றிருந்த ஒரு பெண்மணி ஒதுங்க ஆரம்பித்தது. நானும் முதலில் அதைக் கவனிக்கவில்லை. பின்னர் தான் நோட்டம் விடும் போது புரிந்தது. அடி சண்டாளி, நீ காலையில ஒதுங்கிட்டு கால் அலம்பாம பேப்பரிலேயே முடிச்சிட்டு வாற, அதுக்குள்ள உனக்கு எண்ட கலர் ஒட்டிருமா? விட்டேனா பார் என்று கிட்ட கிட்டவாக நெருங்கி ஏதோ காதலிக்கிற பெண்ணின் வாசத்தைப் பிடிக்கிறவன் மாதிரி மோப்பம் பிடிச்சு ஒரு வாசலில ஏறுன சிறுக்கிய அடுத்த வாசலால இறக்கி விட்டேன். அப்பாடா மனசுக்கு ஒரே சந்தோசம்.

தொடரலாம்….

Blog at WordPress.com.