புகழினி

August13, 2009

அந்த உண்மைத் தமிழனுக்கு நன்றிகள்.

Filed under: அரசியல் — pukalini @ 08:05

படித்து முடித்தாகி விட்டது. அடுத்து என்ன? வேலை தேடுவதா?  ஊருக்குத் திரும்புவதா? அல்லது  காதலித்தவளுடன் எங்காவது தலை மறைவதா? எல்லாம் ஒரே குழப்பம் சாமியாகி விட்டது. மற்றவர்களுக்கு விடுமுறை. வீட்டிலே போய் கொஞ்சக் காலம் தண்டச் சோறு என்று திட்டு வாங்கும் வரைக்கும் சாப்பிட்டு விட்டு  மல்லாக்கப் படுத்திருக்கலாம். நமக்கு அப்படியா? ஊர்ப் பக்கம் தலை காட்ட முடியாது. என்ன செய்வியோ ஏது செய்வியோ கொஞ்சக் காலம் வீட்டு நினைப்பு வரக் கூடாது என்ற கண்டிப்பான நிர்ப்பந்தம். சாப்பாட்டுச் செலவுக்கு இனி மேலும் கையேந்த முடியாது.   காதலித்தவள் கை விடவில்லை. நீ கிளம்பி என்னிடம் வா. உனக்கு வேலை கிடைக்காட்டியும் நான் படிச்சுக் கொண்டே வேலை பார்க்கிறேன். வாழ்க்கையை ஓட்டலாம் என்று சமாதானம் சொன்னாள். நானும் மூட்டை முடிச்சுக்களுடன் விடுதியில் இருந்து கிளம்பினேன். நெடிய ஆண்டுகளில் எனக்கு வீடாக இருந்ததை பிரிவது எனக்கு வருத்தமாயில்லை. ஆனால், இது வரைக்கும் இப்படி ஒரு சிந்தனை என் மனதுக்குள் வராமல் இருந்தது. இப்பொழுது தான் புரிந்தது எனக்கு அடைக்கலமாகவே விடுதி தான் இருந்திருக்கிறது.

கிளம்பி திருச்சிக்கு வந்து சேர்ந்தேன். அடுத்தது என்ன? வீடு தேடலாம். புருசன் பொண்டாட்டியாக இருக்கலாம் என்று காதலித்தவளும் அரைப் பொண்டாட்டியானவளும் சொல்ல வீடு தேடும் படலம் தொடங்கியது.  காதலியோ சின்னப் பிள்ளை மாதிரி இருக்கிறாள் என்று   அவளுக்கும் சேலை கட்டி ஒரு முகவரைப் பிடித்து வீடு தேடும் படலம் ஆரம்பமாகியது.அடடா தமிழ் மகா சனங்கள் தான் எவ்வளவு கெட்டிக் காரர்கள் என்று மண்டைக்குள் விறைப்புத் தட்டும் வரைக்கும்  வீடு தேடினோம். ஒன்றிரண்டு வீடுகள் தட்டுப் பட்டு ஊர்ப் பேரைச் சொன்னவுடன் தலை தெறிக்க ஓடிக் கொண்டார்கள். இறுதியில் ஒரு வீடு தட்டுப் பட்டது. படித்த குடும்பமாம். படித்தவர்களுக்குத் தான் வீடாம். அதுக்கென்ன நாங்களும் ஏதோ கொஞ்சம் படித்திருக்கிறோம் தானே?

ஒரே நாளில் வீடு குடி புகுந்தோம். மறு நாள் வீட்டுக்காரரிடம் இருந்து ஒரு அழைப்பு. உங்களை வீட்டில் வைத்திருக்கப் பயமாக இருக்கிறது. இன்று இரவுக்குள் நீங்கள் வேறு வீடு பாருங்கள் என்று செவிட்டாவடியப் பொத்தி ஒன்று போட்டார். என்ன செய்வது? பஞ்சத்தில் அடிபட்ட பரதேசிகள் நாங்கள். டாக்குத்தர், இஞ்சினியர் என்றவுடன் வீடு தர வந்தவர்கள் பிறப்பிடம் காரணமாக ஒதுங்கி விட்டார்களா? எங்களது காசு செல்லாதா? அல்லது வீட்டில் இருக்கும் பெண்டுகளுடன் படுக்க இடம் கேட்போம் என்று பயந்து விட்டார்களா? சோமாறிகள்.  நாங்கள் பயங்கரவாதிகளாம். எங்களுக்கு வேறு பிழைப்பே இல்லை. அவர்களின் கவட்டுக்குள் மணி அடிப்பதே எங்களது தலையாய வேலை. இதே ஒரு வெள்ளை நிறக்காரன் கேட்டிருந்தால் எங்க வீட்டில் ஒரு வெள்ளைக்காரனை வைச்சிருக்கம் என்ற பெருமைக்காவது வீடு கொடுக்கப் பட்டிருக்கும். நமக்கு? .

தமிழ் மக்களை நம்பினால் என்னையே செருப்பால் அடிக்க வேண்டும் என்ற முடிவுடன் நடுத்தெருவுக்கும் வந்தாச்சு. என்ன ஒரு கேவலம்? தமிழனை நம்ப ஒரு  தமிழனுக்கு  முடியவில்லை.  அல்லது தமிழனுடன் உறவாடுவது கேவலமானதா? ஒரு சாயா குடிக்க  நாயர் கடை வேண்டும். நாண் சாப்பிட ஒரு பஞ்சாபிக் கடை வேண்டும். துரித உணவு சாப்பிட  சீனாக் காரான் தேவை.  இன்னமும் ஏன் தமிழன் தேய்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றான்? இரண்டு வார்த்தை ஆங்கிலத்தில் பேசினால் வரும் மதிப்பு அழகுத் தமிழில் பேசினால் வருமா? எங்காவது பிச்சைக்கார அல்ஜீரியாவில் இருந்து வந்திருந்தாலும் கிடைக்கும் மரியாதை அன்புத் தமிழனுக்கு கிடைக்குமா? எப்படித் தமிழன் இப்படி சொந்தப் பொண்டாட்டியையே வெள்ளைக்காரனுடன் படுக்க அனுப்பி வைக்கும் ஆசை வளர வைக்கப் பட்டான்.

நடுத்தெருவில் இருந்து சிந்திதேன். இந்த பஞ்சத்தில் அடிபட்ட பரதேசிச் செருப்புகளை நம்பினால் கோமணத்தினையும் உருவி விடுவார்கள். சீக்கிரம் குதிக்கால் பிடரியில் பட ஓடுடா என்று எனக்குள் இருந்த எச்சரிக்கை பொத்தான் எப்பவோ அலற ஆரம்பித்தாயிற்று.
ஆச்சுடா. இரண்டு வருடங்கள். காலை ஆட்டிக் கொண்டு வேலை செய்யலாமா? ஆட்டாமல் வேலை செய்யலாமா? என்பது தான் எனக்கு இப்பொழுது பெருங்கவலை.   அந்தப் புண்ணியவானுக்கு நன்றி சொல்லணும். இல்லாவிட்டால் நான் நன்றி மறந்தவனாவேன். அது சரி தமிழ்  நாட்டில் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று எந்த கேணப்பயல்( நான்) சொல்லுவான்.

நான் இன்று  இருக்கும் நாட்டிலும் வீடு தேடினோம்.  வீடு அமைஞ்சு முன் பணமும் கொடுத்தாச்சு. பக்கத்து வீட்டுக்காரன் தகராறு பண்ணினானாம். எப்படி இந்தியக் கழுதைகளுக்கு வீடு கொடுக்கலாம் என்று. அதுவும் தங்களின் வீட்டில் வயசுப் பொண்ணுங்க இருக்கும் போது.   அவனும் ஒரு இந்திய வம்சாவழி தான். அடடா வரலாறு திரும்புதடா. அது சரி எல்லோருமே பீக் குண்டியுடன் தானே திரிகிறார்கள்

Create a free website or blog at WordPress.com.